Thursday, September 3, 2015

मालिकहरुका बिरुद्ध


मेरो बुबाको, हजुरबुबाको, हजुरबुबाको पनि हजुरबुबाले
मालिकको रिन खाएका थिए अरे ।
त्यही रिन तिर्नका खातिर
हाम्रो सिंगो पुस्ता मालिकको मा कमैया बस्यो ।
हामी बँधुवा मजदुर भयौ ।

मैले
मालिकको छोरोको झोला बोकेर
स्कूलसम्मको बाटो हिडेको छु ।
र त्यही झोला बोकेर सँधै स्कुलबाट फर्किएको छु ।
तर मैले त्यो झोलाभित्र के छ कहिल्यै थाहापाईन ।

मैले मालिकको खेतमा आफ्नो पसिनाले
सुनका बाला फलाएको छु ।
र मालिकको कुकुरले खाँदाखादै छोडेको
खाना खाएको छु ।

मालिकको
गाईले मलाई मात्रै दुध दुहन दिन्थ्यो ।
दुधको स्वाद त मैले आफ्नी आमाको मात्रै चाखेको हुँ ।
मालिकको गाईको दुध कस्तो हुन्छ मलाई कहिल्यै थाहाभएन ।

मालिककै
कृपाले मैले बिबाह पनि गरेको हुँ ।
तर छोरोको अनुहार मेरोजस्तो छँदैछैन ।
छोरोको नाक मालिकको जस्तै छ ।
मालिकको जस्तै चौडा छ निधार ।
र आँखा मालिकको जस्तै तिखो छ ।

मालिकले
नै दिनुभएको हो
पुछारको बारीमा एक टुक्रा जमिन
दुई बण्डल जस्तापाता र केही खाँवा काठहरु
र मैले आफू ओत्ने छानो बनाएको हुँ ।

हामीले
भगवान कहिल्यै देखेनौ
मालिकले भन्थे हामी नै तिम्रा भगवान हौ ।
हामीले मालिकलाई हाम्रो भोकको भगवान मानिदियौ ।

हो
हजुर मालिकको ठूलो कृपा छ हामीमाथि ।
नपत्याए हेर्नुसः
मालिकको कोर्राले बनाएको निलडाम
अझै छ यो ढाडमा गढेको निलो ।

तर
एकदिन राता मानिसहरु आए
उनीहरुले रातो किताब पढेर हामीलाई धेरैथोक सिकाए ।
उनीहरुले नै बताईदिए
हाम्रा मालिक हाम्रा भगवान हैनन भनेर ।
राता मानिसहरुले हामीलाई
क्षितिजको रातो घाम देखाउदै भनेः
हामीले पनि रातो सपना देख्न पाउनुपर्छ ।
हामीले पनि पढ्न पाउनुपर्छ ।
मालिकको जस्तै लवेदा सुरुवाल हामीले पनि लगाउन पाउनुपर्छ ।
उनीहरुले नै भनेर हामीले थाहापाएका हौ
हामी पनि पो मालिकजस्तै मानिस रहेछौ ।

हामी
कहिल्यै सपना नदेखेकाहरुलाई
उनीहरुले सपना देख्न सिकाए ।
कोर्रा खाएर निदाएका हामीलाई
उनीहरुले हिड्न सिकाए ।
भोक भन्दा पनि सपना ठूलो रहेछ हजुर
ईज्जतको, अस्तित्वको, आफ्नोपनको ।
उनीहरु हाम्रो सपनाको मालिक बने ।
उनीहरु हाम्रो बिश्वासको भगवान बने ।

हाम्रो
यही बिश्वासको जगमा
उनीहरुले हामीलाई उठ्न भने ।
उनीहरुले हामीलाई जुट्न भने ।
संघर्ष र क्रान्तिमा होमिन भने ।

हामीलाई बिश्वास दिलाउन नसक्दा
पटक पटक हाम्रै चुहिने छानोमुनि बसेर
रात रातभर कसम खाएका हुन् उनीहरुले ।
हाम्रै घरको माटोमा आफ्नो रगत मिसाएर
रगतको टिका पनि लगाएका हुन् उनीहरुले ।

हामी मर्न र मार्न तयार
अग्रपंक्तिका सिपाही भयौ ।
हामी घाईते भयौ, अपांग बन्यौ, जिवनका बैशहरु सबै दियौ ।
हाम्रो सहादत उनीहरुलाई भोट बन्यो ।
हाम्रो लास उनीहरुको कुर्सी बन्यो ।

र आज हाम्रा दुबै भगवानहरु
एउटै टेबलमा बसेर
हाम्रै पसिनाको रक्सीसँग
हाम्रो मासुको चोक्टा सितन लुछिरहेछन् ।
उनीहरु  हाम्रो अंगको भाग लगाउदै
कुन अंगलाई डिप फ्राई, कुन स्टिम, कुन चै रोष्ट
वा कुनलाई कचेला बनाउने तयारी गरिरहेछन् ।

हो
अब, पक्कै रगत बगोस या पसिना
कुटिनपरोस या मारिनपरोस हामी
तर अब हामीले
हाम्रा भगवान, हाम्रा मालिकहरुबिरुद्ध
एउटा अन्तिम लडाई लड्नुपर्ने बेला भएको छ ।

1 comment:

  1. कबिताले मोड लिए जस्तै,हामिले पनि सिघ्र मोड लिए देखि! घट्ना दुर्घटना प्राय मोड मै हुदारैछन।

    ReplyDelete